2007 წელი,ზამთარი იყო.მამის სოფელში იყო სანდრიკა წასული…ოთხი საათი იყო სავალი თბილისიდან ამ სოფლამდე და ძაან დაიღალა გზაში…მგზავრობა ყოველთვის უყვარდა,მითუმეტეს მანქანით,და მითუმეტეს ზამთარში,მზე თუ ჩასული იყო და სიბნელეში მოძრაობდნენ მაშინ ხო უბედნიერესი კაცი იყო,მაგრამ გზა მაინც დამღლელი აღმოჩნდა თანაც ნივით მიდიოდნენ და ასე ეგონა შიგნეულობა ნანჯღრევი კოკა კოლას ქილსავით გააასხავდა ტრაკიდან რო ჩავიდოდნენ…ამ ყველაფერს კი ისიც დაემატა რო მისი 13 წლის და მობილურში განუწყვეტლივ ატრიალებდა ძოწენიძის ტვინის მღეჭავ იმ რაღაც საშინელ სიმღერას რომელიც ვერცერთ ენაზე,გინდა მკვდარზე და გინდა ცოცხალზე ვერ ითარგმნებოდა…ეგ კიარა მემგონი ვერცერთ ენაში ამ სიმღერის ტექსტის შემცველი სიტყვების ბგერებსაც ვერმონახავდით…
მოკლედ გზაში დაიღალა…
სადღაც საღამოს 8 საათზე უკვე სოფელში იყვნენ…თოვლი იდო სოფელში და ამ პეიზაჟმა კიდე უფრო მოთენთა. მითუმეტეს ბნელოდა უკვე.მანქანა ჭიშკარს მიაყენეს თუარა ბაბუამისი ეგრევე გამოვარდა სახლიდან და დიდი ხნის უნახავივით ჩაეხუტა სანდრიკას…არადა წინია კვირას იყვნენ ამ სოფელში ეგ და მაგის ძმაკაცები მწვადებზე,ორი დღით დაჩნენ,მარა მთელი ამ ორი დღის მანძილზე თავის შვილიშვილი წესიერად ფხიზელი არ ენახა,ან კიდე საერთოდ არ ენახა სანდრო ბაბუას(სანდრიკას ბაბის საპატავისაცემოდ დაარქვეს სახელი) ამიტომოც გაუხარდა ასე,თანაც ეხლა უკვე ფხიზელი იყო გარეთაც არსად გავიდოდა,ამ ისიცივეში,უკვე ბნელოდა კიდეც და მოკლედ საყვარელი შვილიშვილი მის ხელში იყო…
სანდრიკამ ეს იცოდა…და წინასწარ ემზადებოდა გაუთავებელი ბაბუის ისტორიებისთვის…მართალია ბაბუა არც ისეთი მოხუცი იყო რო მეორე მსოფლიო ომიდან დაეწყო რაღაცეები მარა მოსაყოლი მაინც ბევრი ქონდა…სანდრიკამ კიდე ეს ისტორიები ანიდან ჰოემდე სულ ზეპირად იცოდა,მარა ბაბუა მაინც ბაბუათ რჩებოდა და ყოველ ჯერზე თავიდან უმეორებდა ყველაფერს მაგრამ ზოგჯერ სოფლის ახალ ამბავსაც მოაყოლებდა…
არც ისე დიდი სახლი ქონდათ,მარა მოვლილი და ლამაზი.
სასტუმრო ოთახში შევიდნენ,ბაბუას კერასინკა ქონდა დანთებული და რაღაცას აცხელებდა,მივიდა გამორთო,ქვაბი აიღო და ბუხრის ოთახში(ასე ეძახოდნენ) გაუძღვა შვილს და შვილიშვილებს…
ბუხრის ოთახი სასტუმროზე ორერ პატარა იყო,ამავე დროს ორჯერვე მყუდრო და ორჯერ უფრო კომფორტული ავეჯი იდგა.ზამთარში იქ ყოფნა სამოთხეში ყოფნას უდრიდა და ყველას უყვარდა მოკლედ ეს ოთახი…
სანდრო თავის საყვარელ სავარძელში ჩადა და ისე საკაიფოდ მოკალათდა რო რამე რო ყოფილიყო ამ სავარძლიანად თუ გაიტანდა ვინმე გარეთ თორე ისე ვერ ახევდნენ იქიდან…
თამუნამ(სანდროს პატარა დამ) ჰიპერაქტიურობა გამოიჩინა,უკვე ტვინის ტყვნის საზღვარზე იყო მისული როცა სანდრიკამ აიპოდით მუსიკის მოსმენა დაიწყო მარა მამამ სასწრაფოდ გამოართვევინა და აი დადგა სწორედ ის მომენტი რომელიც სანდრიკასთვის დამღუპველიიყო:ბაბუას თავისი უგემრიელესი საჭმელ სასმელი შემოეტანა უკვე და ისტორიებს იწყებდა(ანუ სანდრიკას მამას და ბაბუას მოკითხვა და ყოველგვარი დანარჩენი მოემთავრებნათ უკვე)
ისტორიები იწყებოდა თბილისით..ბაბუა, თბილისში დაბადებული და გაზრდილი კაცი მას შემდეგ გადმოსახლდა სოფელში რაც ცოლი დაეღუპა 12 წლის წინ და თბლისური ამბების გახსნება ყველთვის დიდ სიამოვნებას გვრიდა…
იწყებდა თავისი ბავშვობით,უბნით,გადადიოდა სკოლაზე, უნივერსიტეტის ამბები ყველაზე გაწელილი და დამღლელი იყო(მერე რა რო საშინალდ საინტერესო და სასაცილო ამბებს ყვებოდა,სანდრიკას ეს სუალ არ აინტერესებდა და უკვე მაუსი შესანიშნავი გრაფიკის კოპიუტერული თამაშები და ასევე პორნოსაიტები ელანდებოდა)
ბაბუა როცა საბჭოთა დედაქალაქის ისტორიებზე გადავიდა,გაიხსენა რომ იმ პერიოდში ბითლზი,ზეპელინი,ფლოიდი,ფარფლები,”ABBA”და ასე შემდეგ სტარიკოვსი სიმღერები იყო მოდაში(არდა სანდრიკაც სიამოვნებით უსმენდა ზემოთხსენებულებს),37 მანეთის, გადაფრენა გადმოფრენის ამბებსაც რო შეეხო და მესამე რუსის ნაშაზე ამბავის მოყოლას შეუდგა დიდი მონდომებით, აქ უკვე სანდროს ბოროტულმა აზრმაც გაუელვათავში:”ამოვიღებ ამ ჩემს ტიტანის ნოკიას და ვლეწავ ეხლა თავში ამჩემისასო”,მარა….
ამ ისტორიებში ბაბუა ნოსტალგიის ამბებსაც იხსენებდა ძმაკაცებთან ერთად რო მოუჭერდა ხოლმე და სნდრიკას უკვე დუჟი მოსდიოდა…
მარა მერე ნელნელა-ნელნელა,როგორც ყოველ ჯერზე ეგუებოდა ამ ყველაფერს,მერე და მერე უკვე სიამოვნებდა კიდეც(ბოლოს და ბოლოს,მიუხედავად იმისა რო ღამე ბორიალი ევასებოდა მითუმეტეს თოვლში,ამ სიცივეში გარეთ გასვლას ნაღდად ერჩივნა ბაბუის ისტორიების მოსმენა,თანაც აიპოდიც ჯდებოდა უკვე,წამოსვლამდე დატენვა დავიწყებია),თანაც ბაბუა უკვე სანდრიკას საყვარელ მამამისის ბავშვობის ამბებზე იყო გადასული,მაგრა ევასებოდა თუ როგორ ყვებოდა მამამისზე ბაბუა ამბებს(მამას ხო ისინი მხოლოდ ბაბუისგან ახსოვდა),თანაც რა ამბებს,თუ როგორ სად მიარტყა თავი,სად გაიხია კუნთი,როგორ ჩაიფსა კინაღამ მესამე კლასში და ასე შემდეგ!!
დაღლილი და დაქანცული უკვე უდიდესი ინტერესით უსმენდა,მარა ისდაც დაღლილზე ბუხრის სითბოც თავისას შვებოდა,ყოველ ორ წუთში ყურებამდე ეხეოდა პირი მთქნარებით,თამუნას უკვე ტკბილად ეძინა თავის სავარძელში,სანდროსაც ნელნელა თვალები ეხუჭებოდა,უძალიანდებოდა მარა ბაუბის ტკბილი ხმა იავნანასავით ჩაესმოდა უკვე და უძლური იყო ამ ყველაფერს გამკლავევოდა.
ყველაფრის მიუხედავად მაინც იცოდა და გრძნობდა რო ეს ყველაფერი ერთ ერთ ყველაზე სასიამოვნო მოგონებეად დარჩებოდა და წლების მერე ისიც ისეთივე სითბოთი გაიხსენებდა…
ახსენდებოდა თუ როგორ ძლიერ უყვარდა ბაბუა და იმასაც ხვდებოდა რომ მიუხედავად იმისა რომ სასტიკად ეზარებოდა ბაბუის ისტორიების მოსმენა ბლოს მაინც უზომოდ ნასიამოვნები ეძინებოდა ხოლმე თავის საყვარელ სავარძელში,საყვარელ ხალხის გვერდით,საყვარელ სოფელში…
ეძინა უკვე…
ბოლო კომენტარები